Dreams of an Idiot

თავი 1: საიდან

– გაუმარჯოს ბილ

– ვა დევიდ, ვერ შეგამჩნიე, როგორ ხარ?

– მე კარგად, მოხმარება ხო არ გჭირდება?

– არა დეივ, დაიკიდე, ვმაიმუნობ რაღაცას.

– კარგად მაშინ

– კარგად დეი…

“ვახ, სად ვიყავი? – ა ხო წითელი მავთული არი პლიუსი, რამდენი ვოლტი იყო? – ოხ დევიდ შენი… სადაა ვოლტმეტრი… უხ როგორ ვახერხებ რო სულ ისე ვდებ ყველაფერს რაც მჭირდება რო ვერ ვპოულობ ამის დედა ვატირე…”

ტრიალებდა ბილი ერთ ადგილზე და ეძებდა ვოლტმეტრს რომელიც რა თქმა უნდა ცხვირწინ, პირდაპირ ფეხის წვერთან ეგდო და რომელსაც ვერ ხედავდა.

კიდევ 30 წუთზე მეტი გავიდა სანამ ბილი მორჩა იგნაციის სისტემის გაყვანილობასთან ჭიდილს და მავთულების თლისგან დასერილი და უამრავი სხვა და სხვა ნივთიერებებით დაბინძურებული ხელების დასაბანად წავიდა.

– ჯერ ვჭამო თუ ჯერ გავუშვა?

ძნელია მოთმენა როდესაც ტორტი უკვე გამომცხვარია, კრემი წასმული აქვს და სტუმრებსაც კი არ ელოდები – მარა მაინც უნდა მოითმინო ღამის 12 საათამდე რათა დადგეს ეს ოხერი შენი დაბადებისდღე, მიულოცო საკუთარ თავს და გაჭრა შენითვე დამზადებული ტორტი რომელსაც მარტო შენ მიირთმევ.

მითუმეტეს როცა არანაირი 12 საათიანი ბარიერი არ არსებობს და ტორტი კი – კაი მოზრდილი ზომის თხევად საწვავიანი ექსპერიმენტალური რაკეტაა, თანაც ამჯერად უკვე კომპიუტერულად მართვადი სტაბილიზატორებით!

“ნამდვილად შანსია სტრატოსფეროს მივაღწიო!”

ნუ პირველი პირი მეტაფორიული იყო რა თქმა უნდა, სტრატოსფეროს მიაღწევდა აპარატი და მასთან ერთად ბილის ოცნებები საუკეთესო შემთხვევაში.

– მოკლედ, კაი, ჯერ ვჭამოთ, ამინდი კაია, დღის 2 საათია, გაშვება არ გაფრინდება… – ჰა ჰა, არ გაფრინდება გაშვება, თვითონვე გაეცინა საკუთარივე იდიოტურ ხუმრობაზე ბილის, რომელიც ყველა სიკეთესთან ერთად საკუთარივე ტვინში თქვა და ჰაერიც კი არ დაუხარჯავს…

15 წუთის შემდეგ ბილი ბეჯითად იჯდა მაგიდასთან და ნელა შეექცეოდა წინასწარ მომზადებულ 3 ბუტერბროდს(რომელების მომზადებამაც ამ 15 წუთის პირველი 10 წუთი წაართვა, იმიტომ რომ ბილი რაკეტისტია, ბილი პოვარი არ არის) და აყოლებდა ცხელ შავ ყავას.

ბოლო ბუტერბროდიღა ქონდა დარჩენილი ნერვებმა რო ვეღარ გაუძლეს, გამოვიდა ეზოში ცალ ხელში ყავით და მეორეში უკვე მოკბეჩილი ბუტერბროდით.

მისი ქმნილების დანახვაზე ბოლო თვის მანძილზე დახარჯული დროის/ენერგიის/ნერვების და გონებრივი რესურსის რაღაც შემაჯამებელი გრძნობა დაეუფლა, გარეშე თვალი რომ სიამაყეს დაარქმევდა და სინამდვილეში სადღაც “ცხოვრების აზრსა” და “ჩემი შვილის” შორის რომ არის…

ბოლოჯერ დაარტყა წრე, ვითომ იმის გადასახედად ხომ ყველაფერი სწორად იყო მიმაგრებული, სინამდვილეში კი გარე კარბონატის საფარზე გარედან არც არაფერი იყო მიმაგრებული და მთავარი შეცდომები კი ძრავის ავტომატური დოზირების და საყრდენი სიბრტყეების ინერციული მართვის სისტემებში შეიძლებოდა ყოფილიყო, რომლებსაც ასე მაინც ვერ დაინახავდა. მეტიც, უარესი, მთავარ საფრთხე მაინც რაკეტის ტვინში იმალებოდა, პროგრამა რომელიც ბილიმ თვითონ დაწერა, რომელიც მილიონჯერ გატესტა მისივე შექმნილ სიმულატორში სანამ ბოლოს და ბოლოს რაკეტა აღარ ტრიალდებოდა შუა ფრენაში და ათასგვარ ფიგურებს აღარ ხატავდა თუმდაც ვერტიკალურად ზევით ფრენისას, მასე აბდაუბდად უბრალო სტაბილიზირებული უკომპიუტერო რაკეტაც მშვენივრად მიფრინავდა დაახლოებით ზევით, მარა სტრატოსფეროს მიღწევას მილიმეტრებიანი სიზუსტე უნდა. მინიმალური დანახარჯები ენერგიის ფუჭად.

ამასობაში ბუტერბროდიც მიილია, ცარიელი ეზო, გარშემო 500-600 მეტრის მანძილზე ცოცხალი არსება არ არის, ერთადერთი დეივმა ჩაიარა მეზობელი სოფლისკენ გზაზე, ვიღაც გოგოს ხვდება იქ და გონია რო მთელმა სოფელმა, ბილმაც კი რომელიც საერთოდ იშვიათად იგებს რამეს, არ იცის.

“…დარწმუნებული ვარ როგორცკი მოეფარა ჩემს ხედვის არეს ისევ ლამის სირბილით გააგრძელა გზა როგორც ჩემ ღობემდე მორბოდა და უცებ გადავიდა სიარულზე, ვითომ არსად ეჩქარებოდა. 15-20 წუთი მაინც გავიდა, მაგ ტემპით უკვე მინიმუმ 2 კილომეტრში იქნება… საშუალო სიჩქარე 6კმ/სთ-ში, დეივი ერთი 7-8-ით ირბენდა, 20 წუთში… უფ მეტსაც გაირბენდა კაცო, მარა ოღროჩოღრო ზედაპირი… 2კმ მაინც, შევთანხმდით…”

გაეჭედა ტვინი უამრავი ცვლადის ერთდროულად ფიქრით, მიწოდების დოზიმეტრის მონაცემები სხვა და სხვა გადატვირთვისას და წვის ტემპერატურისას, გადახრების შკალა მანევრირების პროგრამაში, და პარალელურად ბილის ტვინი ყველა სარქველს და მილაკს ერთად ხედავდა, უამრავი რამეა რაც შეიძლება ისე არ წავიდეს როგორც საჭიროა.

– რა რომანტიულია, ბინძური რაკეტისტი, მიყრუებულ შორეულ სოფელში, ჩიტების ჭიკჭიკი, ნახევრად სავსე ყავის ჭიქა ხელში და მარჯვენა ხელი იგნაციის ღილაკზე – და ისევ იგრძნო ბილმა როგორი პატარაა დედამიწა, ისევ დაინახა თავისი თავი ზემოდან, სადმე სატელიტიდან, პატარა მიწის ნაგლეჯი ტყეებს შორის, ნახევრად ატროფირებული შარა გზა მისი ეზოს გასწვრივ, რამდენიმე მიტოვებული და დანგრეული სახლი გარშემო, დგას ბილი, იყურება ცაში და ხელი უდევს მახინჯ პლასმასის გადამრთველზე, რომელიც მახინჯი, ბინძური კაბელებით მიერთებულია ასევე მახინჯ მუქი მწვანე და მუქი ლურჯი გადასახური კარბონატის პანელებისგან შეკოწიწებულ თითქმის უფორმო რაკეტასთან.

რატომ არ არის რაკეტა უბრალოდ წაწვეტებული მილაკი? – როგორ არ გესმით, ეს ხომ ბილის უგენიალურესი მომავალი სატრანსპორტო ხომალდის მასშტაბური ვერსიაა, რა თქმა უნდა გაიყვანს ბილი სტრატოსფეროში კი არა კოსმოსშიც გაიყვანს უბრალო რაკეტას, მარა საჭირო ზუსტად ასეთი რაკეტა, მასში უკვე გათვალისწინებულია საბარგო განყოფილება და პილოტის ადგილიც მოზომილია და თუ ეს ვერსია მიაღწევს სტრატოსფერომდე – ესეიგი მისი სრულ მასშტაბიანი ვერსია გავა ახლო ორბიტაზე! – გავა ახლო ორბიტაზე და მერე ბილი უკვე იქ მოიფიქრებს რა ქნას.

– კაი, გავჭრათ ტორტი.

გამაყრუებელი წუილი, უამრავი ბოლი და ხმაური, მიწაც კი აზანზარდა გარშემო.

თქვენ გგონიათ ბილი რაკეტიდან 100 მეტრში, უსაფრთხო ტყვიაგაუმტარი შუშის უკან დგას და ყურებში თითებ გარჭობილი სტარტავს მის ქმნილებას? – მაშინ თქვენ არასოდეს შეგიქმნიათ არაფერი თქვენი, ბილი 2 მეტრში დგას, მისი სახის ყველა მოლეკულა გრძნობს ძრავიდან გამოტყორცნილი ალის სიმხურვალეს, ყურები “ჭამენ” მოტორის ყოველ მიკრო წამიერ ბგერას, ცხვირი ყნოსავს ნაზავის დაწვის ხარისხს… რომ შეეძლოს ბილი გემოსაც გაუსინჯავდა დამსტარტავ რაკეტას, ენას აუსმევდა ბინძურ და უხეშ პანელებს სანამ ისენი ცისკენ მიემართებიან…

რო აფეთქდეს? – ეს ბილის ცხოვრებაა, მეტი არაფერი არ არის მისი არსებობა, აფეთქდეს და აფეთქდეს ბილიც. არა, რა თქმა უნდა ყოფილა წარუმატებელი სტარტებიც, ყოფილა რო დამწვრობაც მიუღია, მარა რაა რაკეტისტი რომელსაც სახე არ დაწვია??? – ბილი ვერ იტანს თანამედროვე დროს ზუსტად მისი რაფინირებული “დაცული” მიდგომის გამო სამყაროსადმი. სექსი – ინტერნეტით, კლდეზე ცოცვა – დაზღვევით, პილოტებიც კი უკვე ჰაერში აღარ ფრინდებიან საფრენ აპარატთან ერთად, რა ჩემი ფეხებია საჰაერო ბრძოლა თუ აპარატში არ ზიხარ და თვითმფრინავში მოხვედრილ ყოველ თუმდაც მცირეკალიბრიან ტყვიას შენი კანით არ გრძნობ? – რაფინირებული მეცნიერების დედა ვატირე – ფიქრობდა ბილი იმ მილიწამს როდესაც ფართოდ გაღებული ბოლისგან დამწვარი თვალების წინ რაკეტის ძრავა გრუხუნით და დაჭიმული კუნთებით მიიწევდა ზევით, ვერანაირი მომწამლავი ბოლი ვერ დაახუჭინებს ამ დროს შემქმნელს თვალებს. ალბათ ასევე ბედნიერი უყურებს ჩვენი შემქმნელი ღმერთი ჩვენს სექსს და ასევე სულით და გულით გრძნობს ჩვენს ყველა ორგაზმს, უხარია რო ცოცხლები ვართ, ვარსებობთ და ვიწვით, ასევე კუნთებ დაჭიმულები… ჩვენი არ იყოს 15 წამში ეს რაკეტა აღარ იარსებებს, მარა ეს 15 წამი ბილისთვის მის საკუთარ 28 წლიან ცხოვრებად ღირს…

– – – – – – – – – –

Advertisements

“უხ, მზე შენი…” – ფიქრობდა თვალებ დახუჭული ბილი დილის 6 საათსა და 13 წუთზე – “… არადა მზეს რას ვერჩი, რამხელა იყო შანსი რო მზე, დედამიწა, დედამიწის ზედაპირის ეს ადგილი, იმ ადგილზე ჩემი სახლი, ჩემ სახლზე ფანჯარა, ჩემ ფანჯარაზე ცუდად ჩამოფარებული ფარდის დატოვებული ღრიჩო და ჩემი თვალის გუგა ერთ ხაზზე დალაგდებოდა? – არადა ხო ყოველ დილა ახერხებს…”

მეოთხე დღეა ბილი ასე იღვიძებს, უფრო სწორად მზე აღვიძებს და კიდევ უფრო სწორად რო ვთქვათ იმ წამს ბილის თვალი ისევე უჭყიტინებს მზეს როგორც მზე ბილის, უბრალოდ მზეს ბილი კიდია და ბილი მზეს ვერ იკიდებს.

ბოლო 4 დღის პრობლემაც ამაშია – ბილი მზეს ვერ იკიდებს, უფრო სწორად ბოლო… უცნობია რამდენი წელია უკვე ვერ იკიდებს ბილი მზეს, მზეს კი არა მზეების ერთობლიობას, რომელსაც სამყარო ქვია – “…თორე პრინციპში ჩვენი კუანა მზე არ უქნია ღმერთს…” – მომეხმარა ბილი ამბის მოთხრობისას.

სუფთა ჰაერის ჩასუნთქვისას და შორეული მილიარდი ამ წამს თვალით უხილავი მაგრამ ნამდვილად არსებული პლანეტის ახედვისას კიდევ ერთხელ ჩაირბინეს თავში 4 დღის წინანდელმა კადრებმა:  მდინარის პირას ჩამოვარდნილი პარაშუტირებული საბორტო კომპიუტერი, აქსელერაციის გრაფიკი, საწვავის გალევის გრაფიკი, ჟანგბადის მიწოდების გრაფიკი, ალტიმეტრის მონაცემები, გვერდითი გადატვირთვის გრაფიკი და მისი შესწორების მცდელობებისათვის უკუგადახრების გრაფიკი…

ოთხი დღის წინ ძალიან რთული სისტემა გაუშვა ბილმა, მისმა რაკეტამ მიაღწია იმ ნიშნულს რომელსაც ბილი სტრატოსფეროს მიღწევას ეძახდა – 30 000 მეტრი ვერტიკალში მისი სახლის სახურავიდან.

ბილის 28 წლიანი, უფრო სწორად ბოლო 10 წლიანი, ცხოვრება გადამწყვეტ ნიშნულზე იდგა.

აქ შევჩერდეთ, ბილი სახლის კარების წინ ეზოში დგას, ჰაერში იყურება და ეს ეს არის ჩაისუნთქა ჰაერი რომელსაც მალე ამოისუნთქავს. ჩვენ ეს დრო გვეყოფა იმისთვის რომ მოვყვეთ ვინ არის ბილი:

ბილი ამ ეზოში არ დაბადებულა, საერთოდ არ დაბადებულა და გაზრდილა რაიმე ეზოში, ვილი დაიბადა ბოსტონის გარეუბანში 5 სართულიან აგურით ნაშენ კორპუსში, ან უფრო ტექნიკურად ზუსტი რომ ვიყოთ იმავე უბნის წმინდა ლუისის სახელობის სავაადმყოფოს სამშობიარო განყოფილებაში. ხოლო აი უკვე გაიზარდა იმ 5 სართულიანი აგურის კორპუსში.

არა, არც კოსმონავტობაზე არ ოცნებობდა ბილი. მისი ოცნება პირატობა იყო, გენრი მორგანი, გლუვ ლულიანი ქვემეხების ერთდროული ზალპები, გიჟური თავდადება და უკანმოუხედავი, განწირული აბორდაჟები დაზიანებული პირატების შხუნადან წითელ ფორმებში გამოწკეპილი სამხდრო გალეონის მებრძოლების წინააღმდეგ…

რა თქმა უნდა ამაში განსაკუთრებული არაფერი არ არის, ნებისმიერ 9-10 წლის ბავშვი ოცნენობს ან კოსმონავტობაზე, ან პირატობაზე, ან პოპულარულ მომღერლობაზე ან კიდევ რაიმე ასეთივე თვალისმომჭრელ “აბსოლიტურ აღიარებაზე”

შემდეგ ყველანი ვიზრდები და ვხდებით იურისტები, ბანკირები, ბუღალტრები, მაღაზიის გამყიდველები, ტაქსისტები და მეეზოვეები – ყველაზე კაი ვარიანტში ზოგიერთი ჩვენგანი იღებს კინოებს პირატების და კოსმონავტების შესახებ.

მაგრამ არა ბილი.

ბილი არ დანებდა, მაგრამ რა თქმა უნდა გაიზარდა, გაიაზრა რომ პირატობა არ გამოვა – სამაგიეროდ გამოვა კოსმონავტობა.

ნუ ნებისმიერი თქვენგანი ბილს ეტყოდა რომ არც კოსმონავტობა გამოვა, იმიტო რო ამისათვის უგრძელესი პროფესიონალი მფრინავის კარიერაა საჭირო, უიდეალურესი ჯანმრთელობა და უმაღლესი ქულები IQ-ს ტესტში. რომ არაფერი ვთქვათ იმაზე რო ამ ტესტებამდე საერთოდ უნდა მიხვიდე და უამრავი ძლიერი მფრინავია რომელსაც კოსმონავტობა მაინც არ ეჭყანება.

იცით რამდენს უთქვამს ეს ბილისთვის?

არა, ბილი არ აპირებს იღბალს მიენდოს, არ აპირებს უამრავ ჩინოვნიკს ტაკო აულოკოს, არ აპირებს ცოტ-ცოტა მოიტყუოს ჯანმრთელობის ტესტების შევსებისას, არ აპირებს მთელი ცხოვრება ისწავლოს დედამიწის ატმოსფეროში ფრენა – როცა მისი მიზანი უჰაერო და უგრავიტაციო კოსმოსია…

გასაგებია რო არც ქათქათა თეთრი კბილებით 5-6 კაციან ჯგუფში უამრავი კამერის წინ დგომას არ აპირებს, კიდევ ერთი 27 დღიანი “კოსმოსური მისიის” ეკიპაჟის რიგებში, რომლებიც რაღაც ჭანჭიკს დაუჭერენ რომელიმე კოსმოსურ აპარატზე, რომელზეც იმის შემდეგ რაც საკმარისი “კოსმოსური მისიები” დაუჭერენ საკმარის ჭანჭიკებს – სხვა კოსმოსური მისიები რამე 1 ნაბიჯიან მარა მაინც ძალიან მნიშვნელოვან ექსპერიმენტებს ჩაატარებენ.

არა, ბილის ეს მარაზმი არ ჭირდება, ბილის არ ჭირდება მისი ოცნების ასრულების ვირტუალური განხორციელება, ბილი, ისევე როგორც ყველა – ოცნებობს სხვა სამყაროები შეისწავლოს და არა უბრალოდ 27 დღით მოხვდეს ფარდობით უწონადობაში დედამიწის ორბიტაზე და მერე მთელი ცხოვრება სიბერემდე იძახოს რო ის კოსმონავტი იყო. მითუმეტეს არ აპირებს ამ 27 დღიან სისულელეზე დახარჯოს 20 წელი მანამდე…

დედამიწის ფარგლებს გაცდენა, ერთხელ და სამუდამოდ, უკან მოუხედავი გადაშვება სამყაროს გამოკვლევაში – აი ბილის იდეალი.

გასაგებია რომ ბილის არავინ მისცემს პერსონალურ ხომალდს – აჰა აიღე და სადაც გინდა გაფრინდიო.

თუმდაც აქ ვმუხრუჭდებით ის უამრავი მეოცნებე რომლებიც 27 დღიან “კოსმური მისიის” ხიბლს ვუარყოფთ და ვისაც უკიდეგანო სამყაროს გამოკვლევა გვინდა…

მარა ბილი არც აქ გაჩერდა, ბილიმ გაყიდა მამამისის ნაჩუქარი მანქანა. შეიძინა პრაქტიკულად მიტოვებულ სოფელში მიტოვებულ უბანში დანგრეული ხუხულა და გადავიდა იქ “ბილის სასოფლო კოსმონავტიკის” (როგორც ამას მის ჭიშკარზე მიჭედებული ფუნჯით მიწერილი ხის აბრა გვამცნობდა) განსავითარებლად.

თავი 3: ციმბირი

– ხოოო, მშვენიერია…

…ნიერია… იერია… – გაისმა ექო ბეტონის უზარმაზარ ვერტიკალურ მილში, რომლის შუაშიც ასევე უზარმაზარი ნახევრად დაჟანგული ფოლადის რაკეტული გამწევი იდგა.

2 კვირის წინ ბილი ვნუკოვოში დაფრინდა, შემდეგ იყო 3 დღიანი მატარებელი და 1 კვირიანი ბოდიალი ფეხით და სატელიტური ნავიგაციის აპარატით.

ყველაფერი კი 1 თვის წინ სტრატოსფერომდე წარმატებით გაშვებული რაკეტით დაიწყო… თუ უფრო უპრიანი იყო გვეთქვა დამთავრდა…

ბილი ბევრად უფრო ადრე მიხვდა, რომ სრულმასშტაბიან რაკეტას ვერასოდეს ააწყობდა, ვიდრე თავისი პატარა ექსპერიმენტები დაიწყო, თავიდანვე გასაგები იყო რო ოცნებას “ინვესტორების” და მეცენატების შესახებ აზრიც არ ქონდა.

მაშ რა აზრი ქონდა ამ 10 წელიწადს, გაყიდულ სახლს, დახარჯულ ბოლო ფულს და მთელს ამ დროს და ენერგიას დახარჯულს წიგნებში კირკიტში და ექსპერიმენტების ტარებაში? – ეს კითხვა ბილსაც ბევრჯერ მოსვლია, მაგრამ მხოლოდ ეხლა ქონდა მასზე პასუხი:

თქვენ მოძებნიდით მიტოვებულ ბირთვული რაკეტის შახტას რუსეთში?

თქვენ გაბედავდით კოსმოსში გაფრენას ბირთვული მზიდის ბირთვული ქობინის ადგილას დამონტაჟებული კუბოს ზომის თვითნაკეთი კაბინით?

თქვენ შეგიძლიათ გაარემონტოთ 20 წლის წინ მიგდებული რაკეტული მზიდი?

სავარაუდოდ, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ვიღაც პასუხისმგებელმა პირმა, ან პირების ჯგუფმა, გაყიდა ბირთვული ქობინი ამ ციმბირში მარტოდ მარტო მიგდებული ბირთვული რაკეტიდან, რომელიც სავარაუდოდ ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ცივი ომის დროს – მისი აბსოლიტურად მიუგნებლობის გამო, მაგრამ სამაგიეროდ აბსოლიტურად გაუფასურდა საბჭოთა კავშირის დაშლასთან ერთად. ბირთვული მასალა გაყიდეს, თვითონ შახტა კი მიატოვეს, იმიტომ რომ იმდენად შორს და უკაცრიელ ადგილას იყომ რომ ფერადი ლითონების გასაზიდად მიბრუნებაც კი გაუმართლებელი დანახარჯები იყო.

აი პერსონალის საძილე ოთახი, აი ტუალეტები, აი სამართავი პუნქტი სადაც ყველა ღილაკი და ნათურა ადგილზეა.

ყველაფერი ბინძურია, მტვრიანი, იატაკზე ბაზის ფუნქციონირების ბოლო დღეებში დაყრილი და აღარ გამოხვეტილი ნაგავი ყრია, რაღაც დამპალი კარდონის ყუთები, ქაღალდები, ფოლადის უფორმო და ამოუცნობი დანიშნულების ნივთები…

მაგრამ სავარაუდოდ ყველა მნიშვნელოვანი კვანძი უნდა მუშაობდეს.

– მშვენიერია – გაიმეორა ბილმა და ისევ მოუსმინა შახტის სახურავიდან მობრუნებულ ექოს.

რა თქმა უნდა იგნაციის ელექტრო გაყვანილობის იზოლაციები გახმა და მისი ნდობა არ შეიძლება, გაყვანილობა ახლიდან არი გასაყვანი. ასევე სავარაუდოდ რამდენიმე ადგილას საწვავის მიწოდების მილები დაჟანგდა და შესაკეთებელია, მაგრამ ძირითადად ყველაფერი ფუნქციონირებს.

ყველაზე რთული რა თქმა უნდა ადამიანის რაკეტაზე დასმის საკითხია.

მიწისქვეშა ბაზის დათვარიელებისას ბილმა ცარიელ ბურთვულ კონტეინერს მიაგნო, მრგვალი ფორმის სქელკედლიანი ფოლადის სფერო, რომელშიც 2-ად მოკეცილი ბილი, თეორიაში, ჩაეტეოდა.

საჭიროა ამ იმპროვიზირებულ კაბინაში რაკეტის სამართავი ელ. გაყვანილობის შეყვანა, ჰაერის ბალონებიდან ჰაერის მიწოდების სისტემის შექმნა, ასევე ძალიან მნიშვნელოვანია უკვე კოსმოსში მართვის და ნავიგაციის პრობლემის მოგვარება.

აი სად წავიდა ის 10 წელი, აი რატომ ღირდა ყველა დახარჯულ კაპიკად და ყველა ანად, დიანად და ანასტასიად რომლებზეც ბილმა უარი თქვა თავის დროზე.

დამტვერილი რაკეტის შიგნეულობა, ვირთხების ცურცლი, ცერა თითის სიმსხო კაბელების გადარჩილვა და ახლიდან გაყვანა… შედუღების აპარატის გამაყრუებელი ხმა მიტოვებულ ბეტონის უზარმაზარ შახტაში… გენერატორის მონოტონური გრუხუნი დამხმარე სათავსო ოთახიდან…

5 დღე წვალების შემდეგ ბილი საკუთარ თავთან შეთანხმდა რომ მეტის გაკეთება უკვე შეუძლებელი იყო.

თუჯის სფერო, შიგნი ჩამონტაჟებული ბილის აწ უკვე 7 წლის წინანდელი ნოუთბუქით, იქვე რამდენიმე აკუმულატორი, ჯამში 10-15 საათის მუშაობის მარაგი ნოუთბუქზე, 7 წლის მანძილზე “გათლილი” ლინუქსი და ყველა ის მახინჯი და ჩახლართული პატარა პროგრამა რომელიც ბილმა თავისი მოყვარული რაკეტისტობის კარიერის მანძილზე დაწერა… ყველაზე მთავარი მაინც რამდენიმე გარე ვებ-კამერიდან შემომავალი გამოსახულების ერთ-დროული ასახვის და იმ მწირი ტელემეტრიის, რომელიც ბილს ამ ბირთვული მზიდის ასე ვთქვათ ბორტზე გააჩნდა, გამოხატვის პროგრამა იყო რომელიც ბილმა სპეციალურად ამ 5 დღეში შექმნა…

გარედან ბილმა მთელი თავისი სარაკეტო ცოდნა გამოიყენა და კიდევ ერთი პატარა თხევად საწვავიანი რეაქტიული ძრავი დაამზადა, რომელშიც ამჯერად ჟანგბადიც ბალონებიდან მიეწოდება ძრავს. ნავიგაციურ და ორიენტირების ძრავებად უბრალო ცეცხლმაქრები.

ბილმა ბოლოჯერ ახედა რაკეტის შახტას ქვემოდან და გააჟრიალა.

ერთია “ნამდვილი მეცნიერი” რომელიც თავისი 1 მეტრიანი რაკეტის სტარტისას რაკეტიდან 2 მეტრში დგას და საკუთარი სიამაყის ობიექტის ჭვარტლით წუხდება აფრენისას.

მეორეა გადარეული მეოცნებე კოსმონავტი რომელიც ბირთვული რაკეტის მზიდზე, ბირთვულ ქობინში უნდა ჩაჯდეს და კოსმოსში გაფრინდეს უკანა ბილეთის გარეშე.

– არა! – რაც იმას ნიშნავდა რო თუ ბილს ამის კვერცხები არ ეყოფა, მაშინ პირატი რო ყოფილიყო არც ესპანური გალეონის აბორდაჟისას ეყოფოდა საჯდომი ღრიალით გემბანიდან გემბანზე გადარბენისა – არა! – მოუსმინა ექოს ბილმა და შედგა ფეხი რკინის დაჟანგულ კიბეებზე რომლებიც სპირალურად მიყვებოდა შახტას ზევით…

თავი 4: ღია კოსმოსი

სამწუხაროდ ღია კოსმოსი სულ არ გავს ღიას როდესაც 1 მეტრის დიამეტრის ფოლადის ბურთულაში 2-ად ხარ მოკეცილი და ნატრობ რატომ ფიზიკა/ქიმია/მათემატიკასთან ერთად იოგაც არ შეისწავლე მოყვარულმა რაკეტისტმა…

არც უწონადობაა დიდი ბედნიერება როცა ხერხემლის მალები გტკივა და წელში გამართვაც არ შეგიძლია არათუ გაცურვა-გამოცურვა ჰაერში.

გაგარინი აშკარად ტყუოდა, კი არა და ყველანი ტყუოდნენ პირველ… ჯემინიმდე ალბათ, თუმცა არც ჯემინიში არ იყო დიდი გასაქანი მაგრამ ქე მაინც პატარა კაბინაში 7-ად მოკეცილი არ იჯდნენ… ბილისთვის კოსმოსი ჯერ-ჯერობით მხოლოდ უზარმაზარ დისკომფორტთან და აჩქარებისას საკუთარ სხეულში აღმოჩენილი “ახალი ორგანოების” ტკივილთან ასოცირდებოდა.

სიმართლე ითქვას აჩქარების შედეგად დაპრესილი ფილტვები ჯერაც ვერ დაუბრუნდნენ ჩვეულებრივ მდგომარეობას და ბილს ჯერ კიდევ უჭირდა ნორმალურად სუნთქვა. სამწუხაროდ ბირთვული გამწევის აჩქარების დოზირება არ არის გათვლილი ადამიანის გამძლეობაზე, მითუმეტეს თუ მზიდის მთელ საწვავს, რომელიც ტრანსკონტინენტურ გადაფრენაზეა გათვლილი, მხოლოდ რამდენიმე წამში წვავ ვერტიკალურად ფრენისას. საწვავის დოზირების სისტემა ბილმა ერთ-ერთი პირველი მოხსნა რაკეტიდან და უბრალო პოტენციომეტრზე დააყენა შედეგად აფრენისას პირდაპირ ხელით არეგულირებდა წვის დოზათ მეთოდით “გათიშვის ზღვრამდე”.

“საჭიროა ნახევარ წამიანი “ზალპი” შესაბამისი ცეცხლ-მაქრიდან, რათა აპარატი გადავიდეს დედამიწის ზედაპირის მიმართ ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში, შემდეგ აუცილებლად უნდა მოვიყვანო აპარატი ეკვატორის პარალელურად, ამისათვის მარცხენა კამერაში უნდა ჩანდეს ჩრდილო პოლუსი, მარჯვენაში – სამხრეთ პოლუსი. შემდეგ უნდა დაველოდოთ ხომალდის გამოჩენას და უნდა ჩავრთო ამაჩქარებელი ძრავები, უნდა ავკრიფო სასურველია თითქმის იგივე სიჩქარე, უნდა გავატარო, უნდა დავეწიო…”

მაგრამ დავიწყოთ მარტივით.

ბილმა ნოუთბუქის ჩამრთველ ღილას დააჭირა და პატარა ნათურების ანთების შემდეგ ძირითადი ძრავის გადამრთველი მილიწამით გააწკაპუნა. გაისმა ოდნავი სისინი. კომპიუტერი რომელიც ისედაც ამდენი წლების მერე ნელა იტვირთებოდა კიდევ უფრო ნელად მოეჩვენა ბილს, შემდეგ მისი კამერების ვიზუალიზაციის პროგრამა ეშვებოდა “საუკუნე”.

ბოლოს და ბოლოს გამოჩნდა გამოსახულებები და კამერების “ავტო კონტრასტისა და განათების” იდიოტურმა დრაივერებმა ააციმციმეს გამოსახულება. ყველა კამერაში ჩანდა შავი, ბნელი კოსმოსი, გარდა “წინა” კამერისა, რომელშიც ჩანდა დედამიწა, და უკანა კამერისა რომელშიც ჩანდა ნელა მოფარფატე რაკეტის უკვე ცარიელი წვერი.

ბილმა ამჯერად ძველი რუსული ელექტრო გადამრთველების პატარა პანელზე დადო თითები და ააწკაპუნა.

კოსმოსში ორიენტირებისთვის ბილმა მარტივი სისტემა მოიგონა:

არსებობს მარჯვენა და მარცხენა კამერები, არსებობს წინა და უკანა კამერა და ქვედა და ზედა კამერა. ეს ყველაფერი ძირითად ძრავასთან(წინა და უკანა) და მის სხეულთან (მერჯვენა-მარცხენა, ზედა-ქვედა) მიმართებაში

მარჯვენაში უნდა ჩანდეს სამხრეთ ნახევარსფერო, მარცხენაში ჩრდილო ნახევარსფერო, ამასთან ერთად ორივე კამერაში და პლიუს კიდევ წინა და უკანა კამერებში დედამიწის ხილული ნახევარ სფეროები უნდა ერთი ზომის იყოს.

ამ შემთხვევაში ხომალდი ფრენის მიმართულების მხრივ პარალელურია ეკვატორის.

– შემდეგ უნდა დაავეეელოდოოოთ… – ხმამაღლა თქვა რკინის კუბოში მოკეცილმა ბილმა.

და აი უკანა კამერის მთელ ეკრანზე გამოტანილ გამსახულებაში რაღაცამ გაიციმციმა.

“მზის ბატარეების ბლიკი!”

ბილმა სასწრაფოდ ძრავების ჩამრთველ ღილაკს დააჭირა.

უწონადობაში მისი ხომალდი სწრაფად ჩქარდებოდა.

თქვენ რომ იცოდეთ ბილი რას აპირებს მიხვდებოდით რატო ყანყალებდა ბილი კაბინაში ისტერიულად, ხომალდისთვის უფრო მეტი სიჩქარის მინიჭიების უიმედო მცდელობებისას.

უკანა კამერის უკვე შემცირებულ გამოსახულებაში(ბილი ყველა კამერას ერთდროულად უყურებდა და დედამიწის ხილული ნახევარსფეროების ზომით ცდილობდა ტრაექტორიის კონტროლს) – კიდევ რაღაცამ გაიციმციმა.

– ახლოს არი, მიდი რა, მიდი!!!!! – ქანაობდა ბილი ისევ გიჟივით

უკანა კამერაში აშკარად გამოჩნდა სილუეტი, ბილმა ისევ გაადიდა უკანა კამერის გამოსახულება და “საქმით დაკავებული” გინოკოლოგის გამომეტყველებით ნოუთბუქზე მიშტერებულმა დაიწყო მანევრირების ცეცხლ-მაქრების მაკონტროლებელი ჩამრთველებით “თამაში”…

სადღაც 1 წუთის ჩხაკუნის შემდეგ გვერდითი მზის ბატარეები უკვე ძლივს ეტეოდნენ უკანა კამერის გამოსახულებაში. მაგრამ საერთაშორისო კოსმოსური სადგურიც, რომელსაც ბილი მოწიწებით “ხომალდს” უწოდებდა უკვე საკმარისად ნელა ახლოვდებოდა.

ბილმა რამდენადაც შეეძლო ცენტრში დაუმიზნა თავისი “შხუნა”, კიდევ ცოტა აჩხაკუნა მანევრირების ცეცხლ მაქრები რათა ხომალდი ზუსტად 180 გრადუსით გადმოეტრიალებინა.

უზარმაზარი საერთაშორისო კოსმოსური სადგური ამჯერად “წინა” ვებ-კამერის მთელ გამოსახულებას იკავებდა.

კიდევ რამდენიმე წამი ერთი შეხედვით ნელა ახლოვდებოდა “ხომალდი”…

… სამანტამ ეს ეს იყო დუში მიიღო და ტანისამოსს იცვამდა, ლუკასი მოდულში შემოფრინდა და სასაცილოდ გაფართხალდა ჰაერში ნახევრად ტიტველი სამანტის დანახვისას მიტრიალების მცდელობისას…

– უკაცრავად, არ ვიცოდი რო იცვლიდი

– ჰა, ჰა, კაი რა ლიუკ, რა პრობლემაა…

უცებ სადგურის კედლებმა საშინელი ბრახუნის და ჭრაჭუნის ხმა მოიტანეს და ყველაფერი აზანზარდა.

წითელი სასიგნალო ნათურის შუქი და განგაშის წრიპინი დეზგერმეტიზაციას ნიშნავდა.

– მეტეორი! – შეკივლა სამანტამ და ორივემ სკაფანდრებისათვის საშლიუზო მოდულისკენ მოუსვეს, თანაც ამ შემთხვევაში მოუსვეს არ არის მეტაფორა…

თავი 5: აბორდაჟი

რამდენჯერ ჩასძინებია ბილს გულგახეთქილი ესპანელი ჯარისკაცების თვალების წარმოდგენაში, როდესაც მათ წინააღმდეგ ბინძური, დახეულ ტანსაცმლიანი გამგელებული პირატები ბორტიდან ბორტზე ხტებოდნენ… რამდენჯერ გამოუტოვებია ავტობუსის გაჩერება კაპიტნის კაიუტის შტურმის წარმოდგენისას…

პირველი პირატი ანგრევს კარებს და იღებს ტყვიას შუბლში, შემდეგ რამდენიმე პირატი ისვრის ოთახში დაუმიზნებლად, პირატების კაპიტანი ღრიალით შერბის კაიუტაში გალეონის კაპიტნის წინააღმდეგ და დაძაბულ ორთაბრძოლაში ტიპიურ პირატულ მანერაში განგმირავს ძლიერ მაგრამ მაინც არა საკმარისად სწრაფ ესპანელ კაპიტანს.

გალეონი დატყვევებულია და ეხლა შეგვიძლია ტარტუგაზე გამარჯვებულები დავბრუნდეთ, ტყვეები მონებად გავყიდოთ. ხო გალეონზე რა თქმა უნდა ქვემეხების ორმაგი მარაგია, ორივე ბორტზე ცალ-ცალკე, ნახევარი გაიყიდება, ოქროულობა? – გაიყოფა პირატებს შორის და 1 თვე ტარტუგის ყველა ბოზი ბოლო კაპიკამდე ამოგვაძრობს მთელ მონაპოვარს…

შემდეგ კაპიტანი დათვრება და რაიმე უაზრო კარტის თამაშზე “გამაზავს” მთელს გალეონს, წააგებს და მერე კიდე ოჯახს, სულს და პატიოსნებასაც ზედ მიაყოლებს. მოგებული თაღლითი კი “კარგ” შეთავაზებას გაუკეთებს – მას ყავს პატარა ძველი მიგდებული შხუნა, თუ კაპიტანი წავა ამ შხუნით და კიდევ ერთ ასეთივე გალეონს მოიყვანს – სულს, პატიოსნებას და ოჯახის ძირითად წევრებს დაუბრუნებენ (რა თქმა უნდა კაპიტნის 17 წლის ქალიშვილი ტარტუგის უმზეთუნახავესი სანატრელი პატარძალია და ის ისტორია როგორ უყვარს 17 წლის გოგოს ვიღაც სიმპათიური პირატი და როგორ აძალებს ბებერი კაპიტანი მამა გაყვეს ცოლად ვიღაც სლიკინა ვაჭარ თაღლითს – კიდევ ცალკე მშვენიერი პირატული ნოველაა…)

ამასობაში 5 გაჩერებით მაინც გაცდებოდა პატარა ბილი სკოლის გაჩერებას და მერე უკან სირბილი უწევდა უზარმაზარი ჩანთით, კლასში მისულს კი რაიმე ტყუილის მოგონება საცობების და სახლში დარჩენილი სახელმძღვანელოს შესახებ.

– ყველანი საევაკუაციო ხომალდისკენ! დროზე!!!

“ხომალდები – რა სიმბოლურია” – კიდევ ერთხელ სიამოვნებით გაეღიმა ბილს გულში.

– დროზე მეთქი, SWAT -ი აქ ვერ გიშველით! დროზე წაეთრა ყველა საევაკუაციო ნავში – და დაახვიეთ ამ ხომალდიდან თქვენი…!

“…არადა სიტუაცია კომიკურია: ერთის მხრივ მე უნდა შევინარჩუნო მათზე წნეხი რათა ბოლოს და ბოლოს ჩასხდნენ და წავიდნენ, მეორეს მხრივ ჩემი წნეხი დამოკიდებულია ამ ორ პისტოლეტზე და მესამეს მხრივ ერთი გასროლა და მთელი ჩემი გეგმები გაცამტვერდება(საცოხვრებელი მოდულების დაზიანება არანაირად არ შედიოდა ბილის ინტერესებში), არადა გეგმებს განხორციელება არ უწერია თუ არ დაახვიეს და არ დაახვევენ თუ წნეხი არ განვახორციელე და არადა სიტუაცია კომიკურია…” – დიახ, ბილს მთელი ცხოვრებაა პრობლემა აქვს – ყოველთვის რაციონალურად აზროვნებს და იგონებს და ხსნის განტოლებებს მუდმივად, ონლაინ რეჟიმში, განსაკუთრებით კი დილემური განტოლებები უყვარს, აი ისეთები როგორც მოცემულ სიტუაციაში.

არა, ბავშობაში ბილიც კი არ დაიჯერებდა რომ 20 წლის შემდეგ 2 ცალი რუსული წარმოების პისტოლეტით შევარდებოდა, უფრო სწორად შეფარფატდებოდა, კოსმოსურ სადგურში, რომელსაც ბილი მოწიწებით ხომალდად მოიხსენიებს, გაყრიდა სადგურის იმჟამინდელ “101-ე კოსმოსურ 27 დღიან მისიას რაიმე პატარა მარა მნიშვნელოვანი სისულელე ექსპერიმენტების ჩატარების მიზნით” საევაკუაციო ხომალდისკენ (რომელსაც ბილმა სიყვარულით საევაკუაციო ნავი შეარქვა) – და კიდევ ამ დროს იქნებოდა ისევე რაციონალური როგორც დეივიდის მიერ გავლილი კილომეტრების დათვლისას თითქმის თვენახევრის წინ.

– დროზე იმოძრავა, ნუ მიედ მოედებით!

არადა მართლა სასაცილო იყო გულ გამსკდარი ადამიანების ცურაობა უწონადობაში, კოსმოსური სადგურის არც თუ ისე განიერ მოდულებში.

ყველაზე სახიფათო, ბილისთვის, მაინც მოდულიდან მოდულში გადასასვლელი ლიუკებია, ძნელია ეკიპაჟის ყველა წევრის ვიზუალური კონტროლი. მაგრამ გამომდინარე ბილის მხრიდან აბსოლიტური სტატოს კვოდან – 2 დატენილი მაკაროვის პისტოლეტი, აბსოლიტურად უკაცრიელ კოსმოსში, სადგურზე სადაც ყველაზე საშიში უახლოესი კონკურენტი იარაღი ალუმინის ბრტყელტუჩაა… – ბილს მაინც იმედი ჰქონდა რომ საკმარისად იოცნება ცხოვრებაში გამგელებულ პირატებზე აბორდაჟის დროს და რომ მისი სახე სრულად ასახავდა ყველაზე წყალწაღებული პირატის ყველაზე გააფთრებულ უმოწყალეობას…

ტექნიკური პრობლემა კიდევ იმაშია რომ საევაკუაციო ხომალდის მოცლა სადგურიდან – საევაკუაციო ხომალდში განთავსებული ჩამრთველით ხდება, არადა როგორცკი ხომალდის ლიუკი დაიხურება – სტატუსკვო მთავრდება…

“მთავარია შევიდნენ და ჩაიკეტონ და ბოლოს და ბოლოს რამეს მოვიფიქრებ” – იმშვიდებდა თავს ბილი რომლის სახეზეც რა თქმა უნდა ყველაფერს წაიკითხავდით გარდა სიმშვიდისა.

2 მოდულიც და შემდეგი ბუფერული სტიკის რომელიღაცა ლიუკი საევაკუაციო “სოიუზი” -ა, რომელიღაცა არა, მარჯვენა, მაგრამ მარჯვენა ნახაზზე – ხოლო ამ უწონადო უორიენტაციობაში – რომელიღაცა,

“ეს მოდული საცხოვრებელი მოდულია, შემდეგი – იაპონური ექსპერიმენტალური, იმის იქით უნივერსალური სტიკია, წრეზე – რუსული ლიუკების კონექტორები…” – იღდგენდა ტვინში საერთაშორისო კოსმური სადგურის კონფგირუაციას ბილი.

ძნელია იყო მტესტავი მფრინავი, განხორციელებული გქონდეს საბრძოლო გაფრენები ერაყის თავზე და ქალაჩუნა ბანკირივით “სეიფისკენ” იხევდე 2 პატარა პისტოლეტის შიშით… მაგრამ სამწუხაროდ საერთაშორისო კოსმოსურ სადგურზე შერაღებული ძალები არ არის გათვალისწინებული…

ბოლოს და ბოლოს ბილისთვის საუკუნე გავიდა სანამ ეკიპაჟის 4-ვე წევრი ჩაეკვეტა საევაკუაციო მოდულში. მიიხურეს ლუკი და დადგა სტატუს-ქვოს გაქრობის მომენტი…

ბილი მიცურდა მოდულის პატარა ილუმინატორთან, გაიხედა ფანჯარაში, დარწმუნდა რომ ამ მიმართულებით მხოლოდ ცარიელი კოსმოსი იყო, მიადო პისტოლეტი კედელს და გააკეთა ორი გასროლა, ჰაერმა წიულით დაიწყო გასვლა ნახვრეტებში, ისევ აინთო წითელი სიგნალიზაცია და აწრიპინდა პატარა მიკროფონი კედელში.

ბილმა ინტერკომს მიაჭირა:

– სტიკის მოდულის კედელი გახვრეტილია, მე გავიკეტავ კარებს და თქვენ თუ დროზე არ დაახვევთ აქედან – ჰაერი არ გეყოფათ 4 კაცზე, სტიკის მოდულში კი უჰაერობის გამო ვეღარ დაბრუნდებით. კომაპნია “ბილის სასოფლო კოსმონავტიკა” გემშვიდობებათ, მადლობ რომ იფრინეთ ჩვენთან ერთად.

ბილი მომსხურების მოდულში შეფრინდა, სტიკის მოდულში გამავალი ლუკი მიკეტა და ჰერმეტული ჩამკეტი დაატრიალა.

ბილი ფიქრებიდან გამოფხიზლდა და თავი კიდურა საშლუზო მოდულში აღმოაჩინა, საშლუზო მოდულის ერთადერთ პატარა ილუმინატორს სახე მიადო, გარეთ ბნელ კოსმოსში რამდენიმე პროჟექტორით განათებული ექსპერიმენტალური მოდული ჩანდა.

მოდულს 1-ის ნაცვლად 2 ერთმანეთის საპირისპიროდ მიმართული ძრავა ქონია, ალბათ ტესტირებებისას ორბიტის შესანარჩუნებლად, თვითონ ძრავის მოდულები მინიმალური ზომის იყო, სამაგიეროდ მომარაგების მოდული იყო უზარმაზარი.

მეორეს მხრივ ძრავების ზომების შემხედვარე ბილი პირველად დაეჭვდა რომ შესაძლოა ექსპერიმენტალური წყალბადური ძრავა სინამდვილეში უბრალო მოდელი იყო და არანაირ რეალურ სიმძლავრეებს არ განავითარებდა.

– დროა უფრო ახლოდან დავათვარიელო – ხმამაღლა წარმოთქვა ბილმა რომელიც საკუთარ თავს დაპირდა სრული მარტოობის პირობებში რაც შეიძლება ხშირად ელაპარაკა ხმამაღლა.

კედლიდან სკაფანდრი ჩამოხსნა და შეუდგა გარკვევას რა, სად, როგორ მაგრდება და იკეტება.

….

ღია კოსმოსი სულ არ არის ისეთი ცივი როგორც ამას ფიზიკის სახელმძღვანელოები გვასწავლის – თუ შენ NASA-ს წარმოების სკაფანადრი გყოფს მისგან. 25 გრადუსიანი მიკრო კლიმატი, მზის მწველი შუქისგან დამცავი შუშა სახის წინ, სახსრებში მოძრაობის თითქმის არ შემზღუდავი ბოლო მოდელის კოსტიუმი… ბილმა ალბათ პირველად იგრძნო როგორი ბედნიერი იყო. შლუზის ლუქი ბოლომდე გახსნა, კარებთან სპეციალურ კაუჭზე სადაზღვეო თოკი მიამაგრა და ექსპერიმენტალურ წყალბადურ ძრავს ახედა. დაზღვევის იმედად ოდნავ ხელი წაკრა ლუქის სახურავს და გაფრინდა ძრავის მოდულისკენ.

რამდენიმე წუთი კირკიტის შემდეგ ბილს უკვე ქონდა სამოქმედო გეგმა.

სადაზღვეო თოკით “ამოცოცდა” საშლუზო მოდულის ლუქამდე, საშლუზო მოდულის “ქანჩების სტენდიდან” მოხსნა რამდენიმე ქანჩი, ამოიიღლიავა (რამდენადაც ამის საშუალებას სკაფანდრი აძლევდა) პორტატული ელექტრო-შესადუღებელი აპარატი და ისევ ლუქიდან ნელი არეკვლით გაფრინდა უკან ექსპერიმენტალური ძრავისკენ.

მოხსნა ერთ-ერთი ძრავი თავის სამაგრიანად და შემდეგ მეორე ძრავის პარალელურად რის ვაი-ვაგლახით მიადუღა სამაგრი ექსპერიმენტალური მოდულის ფერმაზე.

– მთავარია წყალბადის და ჟანგბადის მიწოდების მილაკები არ დაზიანდეს – ფიქრობდა ბილი შედუღების პროცესში.

შემდეგ ახლად მიმაგრებული ძრავის რეგულირებას შეუდგა, დიახ სწორად მიხვდით – ჩაქუჩით, ცდილობდა გაესწორებინა მეორე ძრავის რამდენადაც შეეძლო პარალელურად. შემდეგ ძრავის მოდულის ძირითად კორპუსზე სამაგრი ბოლტები დაუშვა და მთელი მოდული ისე მოაბრუნა რომ ძრავებისგან წარმოქმნილი ძალა მთელი კოსმოსური სადგურის თუ სიმძიმის არა გეომეტრიული ცენტრისკენ მაინც ყოფილიყო მიმართული… – უფრო ზუსტად უკვე სვლისას გავასწორებ – გაიფიქრა ბილმა და რამდენიმე ადგილას მიადუღა ძრავის მოდული – მოდულის სამაგრ კორპუსზე – გავასწორებ და მერე დავამაგრებ სათანადოდ.

რამდენიმე საათიანი ჯახირის შემდეგ ბილი სადგურში შებრუნდა და ოფლის სუნით გაჟღენთილი სკაფანდრი გაიხადა.

უწონადობის მიუხედავად ძლივს რის ვაივაგლახით ფრენა ფრენით მიაღწია საცხოვრებელ მოდულამდე, შეძვრა პირველივე საძილე თაროზე და ბოლოს იმის გაფიქრება მოასწრო “მაინც მარტო ვარ და ერთი ნორმალური საძილე გავაკეთო, რად მინდა 8 ცალი თაროო” – და გაითიშა…

ბილს გაეღვიძა

-აშკარად ბრაგუნის ხმა იყო, არ დამსიზმრებია – ხმამაღლა ფიქრობდა ბილი.

სადგურზე სრული სიჩუმე სუფევდა, ყველაფერი მუშაობდა როგორც უნდა ემუშავა, სრული სიწყნარე – არადა ბრაგუნი აშკარად იყო, რაღაცა დაეჯახა სადგურს, მარა… დესგერმეტიზაციის გარეშე???

– სპეცნაზი, დედამიწიდან! – გაიფიქრა გულგახეთქილმა ბილმა, ამოაძრო შარვლის ჯიბიდან მაკაროვი და გაექანა საშლუზო მოდულისკენ.

– სპეცნაზი… ალბათ ავტომატებით და კოსმოსში საბრძოლად მომზადებულები, ფეხებს ვერ მოვჭამ ამ ჩემი პუგაჩით… – ფიქრობდა ბილი სადგურის მოდულთ შორისი ლუკების ლაბირინთში მანევრირირებისას.

აი საშლუზო მოდულის ლუქიც გამოჩნდა და მას აშკარად ვიღაც აწვალებდა მეორე მხრიდან… – ნუ, ბილ, ყველაფერს აქვს თავისი ლოგიკური დასასრული, დედამიწაზე მე აღარ დავბრუნდები! – მოელაპარაკა თავის თავს ბილი, მიეყუდა უახლოეს კედელს ბილი და ლუქი მიზანში ამოიღო.

მომდევნო სროლის და კიდევ რამდენიმე წამის შემდეგ ბილი პრაქტიკულად რეაქტიული თვითმფრინავის სიჩქარით მიფრინავდა მოდულებში მომსახურების მოდულისკენ – “სასწრაფოდ, აუცილებლად უნდა შევატყობინო ვინმეს, უნდა მოვასწრო, უნდა მოვასწრო… მომდევენ? – უნდა გადავცე…”

ბოლოს და ბოლოს ბილმა კედლებით გადაცემული რკინის ღრჭიალის ხმა გაიგონა, რაც იმას ნიშნავდა რომ საევაკუაციო “სოუზი” მოცილდა სადგურს.

ბილი შებრუნდა მომსახურების მოდულში და მხოლოდ ამ წამს მიხვდა, უფრო სწორად დაიწყო მიხვედრა, რაში გაყო თავი.

აქამდე ყველაფერი სწორხაზოვანი და გასაგები იყო, დიდი ხნის წინ გადაწყვიტა ბილმა რომ ერთადერთი გზა ნამდვილი კოსმონავტობისაკენ საერთაშორისო კოსმოსური სადგურის მოტაცება და უკან მოსაბრუნებელი ბილეთის გარეშე კოსმოსში გაფრენა იყო. მაშინ ჯერ კიდევ საერთაშორისო სადგურის მშენებლობას მხოლოდ იწყებდნენ.

ბილი თავიდან ფიქრობდა რომ თვითონ შეძლებდა მინი მზიდის აწყობას და სადგურამდე რამენაირად მიფრენას, მერე X project-ის იმედი ქონდა, მაგრამ სამწუხაროდ იქს პროჯექტი პრაქტიკულად სტრატოსფეროს ვერ გაცდა.

ბილი მაინც დინჯად აგრძელებდა თავისი “სასოფლო კოსმონავტიკის” შენებას, შემდეგ დიდ ხანს ეძებდა ინფორმაციას ცივი ომის დროინდელ მიტოვებულ ბუნკერებზე, შემდეგ უამრავი ფული დახარჯა კერძო გამომძიებელზე რუსეთში, შემდეგ… შემდეგ მკითხველმა უკვე იცის.

და აი მხოლოდ ეხლა, როცა ბილი მობრუნდა, როცა ორივე პისტოლეტიდან მჭიდები გამოაძრო და პირში მიცემული ტყვიები ამოყრის შემდეგ ჰაერში ფარფატებდნენ, მხოლოდ ეხლა მიხვდა ბილი სად მოხვდა. გარშემო უამრავი პატარა ნათურა, რომლებიც აბსოლიტურად ასინქრონულად ციმციმებდნენ, არადა ფილმებში როგორ ლამაზად, შეხმატკბილებულად და განმეორებითად ანათებენ ხოლმე ინდიკატორები… აქ კი სრული ქაოსი სუფევდა, უამრავი მწვანე და წითელი ნათურები, რომლებიც რას აღნიშნავდნენ უცნობია – “სამართავი მოდული, მდაა” – სრულიად გულახდილად განცვიფრდა ბილი.

გაიფრინ-გამოიფრინა პანელებთან, სინათლის ბატარეები, აკუმულატორების მაჩვენებელი, დენის მიწოდების ხარვეზები და ინდიკატორები თითოეულ მოდულში, ამპერაჟის მინიმალური ცვლილებების მაჩვენებლები – ერთი 30-40 ინდიკატორი მარტო ელ.სისტემებისათვის იყო დათმობილი, არადა სულ 2-იც საკმარისი იქნებოდა ბილისთვის “დენი არის, დენი არ არის” – ნელ-ნელა დაწყნარდა, ანუ ეს ამდენი ინდიკატორის უმეტესობა არაფერში არ არის საჭირო და რაღაც დაღეჭილ ინფორმაციას იძლევა, არქაული ფორმით, აბსოლიტურად არამნიშვნელოვანი პარამეტრების შესახებ, ამ ყვეალფერს 1 ეკრანზე გამოტანილი ფანჯარა ეყოფოდა სხვა და სხვა გვერდზე გადასართველი საშუალებით, მარა ეს მოდული რუსულია, თანაც ჯერ კიდევ “მირ”-იდან შემორჩენილი… აქ ყველაფერი ნათურებითაა და ხელით გადასართავი რელეებით.

– კარგი, ვნახოთ კიდევ რა ხდება აქ – საკუთარ თავთან ხმამაღლა ლაპარაკს ეჩვეოდა ხმისგამცემის გარეშე დარჩენილი, 5 წუთის გაასტრონავტებული, ბილი.

3 ცალი საცოხვრებელი მოდული, რამდენიმე ექსპერიმენტალური მოდული, ამერიკული სამართავი მოდული, რამდენიმე “სასაწყობე” მოდული და…

და აქ ცოტა უკან უნდა დავბრუნდეთ:

ამერიკული კოსმონავტიკის პრაქტიკულად დასაბამიდან სასტარტო ძრავებად წყლაბადურ ამაჩქარებლებს იყენებენ. საუბარია აი იმ 2 ვიწრო, ძირითად საწვავის რეზერვუართან და სამარშო ძრავასთან შედარებით, რომლებიც ნებისმიერი შატლის გაშვებისას დაგინახიათ და რომლებიც რაკეტის გვერდებზეა მიმაგრებული.

მაგრამ პრაქტიკულად არასოდეს გამოუყენებიათ წყალბადის ძრავი კოსმოსში. არადა წყალბადს ერთი დიდი პლიუსი აქვს, უფრო სწორად ნავთობს აქვს ერთი დიდი მინუსი – ნავთობი ორგანული წარმოშობისაა, ანუ სხვანაირად რო ვთქვათ ბენზინი და ხორცი სინამდვილეში დიდი არაფრით განსხვავდება ერთმანეთისგან, უბრალოდ ბენზინი მეთქდება და ხორცს ჩვენ ძალიან ნელა ვშლით ჩვენს საჭმლის მომნელებელ სისტემაში, უფრო სწორად ხორცი ძალიან რთული ბევრი ნივთიერებებისგან შედგება, ბევრი ასე ვთქვათ ბენზინის დონის ჩახლართული მოლეკულებისგან, რომლებსაც ჩვენ შემდეგ ვშლით, ვამარტივებთ, ზოგისგან ღვიძლი ასინთეზირებს გლუკოზას, დანარჩენებს ვიყენებთ საშენ მასალებად, ისევე როგორც ნავთობისგან კიდევ რეზინაც მზადდება მაგალითად. ამასთან ერთად ორივეს წარმოშობა ერთნაირად ორგანულია, გაზვიადებულად რო ვთქვათ ბენზინი, უფრო სწორად ნედლი ნავთობი, არის ხორცი რომელიც წლების მანძილზე ლპებოდა ღრმად მიწაში, მაღალი ტემპერატურის და წნევის ქვეშ. სასაცილოა მარა ჩვენი მანქანები ისეთივე ხორცხზე მოძრაობენ როგორც ჩვენ, “კარგი დაძველების” ხორცზე უბრალოდ.

ხოლო წყალბადის დიდი პლიუსი სამყაროში მის გავრცელებულობაშია, მინუსი კი შენახვის სირთულეში. ბენზინიც ადვილად ფეთქებადი და საშიშია, მაგრამ ბენზოლის მოლეკულები ქე მაინც უზარმაზარია და საერთო სითხე კი ბლანტი. ასევე ბენზინი არც ისე ადვილად არ ალდება “ნორმალურ ატმოსფერულ პირობებში” როგორც ჩვენ ეს ერთი გაფიქრებით გვგონია, მაგალითად ყველამ იცის რო სიგარეტი ბენზინს ცეცხლს არ უკიდებს სინამდვილეში.

წყალბადი კი… წყლაბადი ძალიან ადვილად ალდება, პრაქტიკულად ლამის უბრალო კონტაქტისას ჟანგაბდთან… ძალიან პატარა მოლეკულები აქვს და ძალიან რთული შესანახია უსაფრთხოდ.

…3 თვის წინ, გაზაფხულზე, მზიდან მეოთხე პლანეტაზე გაზაფხულზე, NASA-მ გაახმაურა ამბიციური გეგმა წყალბადის ძრავის კოსმოსისათვის გამოსადეგი ვერსიის დამზადების შესახებ, კოსმოსში გაყვანა და ტესტირებების დაწყება 3 თვეში იგეგმებოდა საერთაშორისო კოსმოსურ სადგურზე.

მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი წყალბადის ელექტროლიზის აპარატი იყო და არა თვითონ ძრავა.

ექსპერიმენტალური ძრავა 2 სექციისაგან შედგებოდა: წყალბადის მოპოვების სექცია და თვითონ წყალბადის დაწვის სექცია, ძრავი. ასევე მოპოვების სექციას მოყვებოდა დამატებითი მზის ბატარეები, დიდი ტევადობის ლითიუმის იონების ბოლო თაობის აკუმულატორები და წყლის არც ისე დიდი რეზერვუარი.

3 თვის წინ ბილმა ტელევიზორი გამორთო და რამდენიმე საათი იჯდა ჭერზე ლაქებს მიშტერებული, ნამდვილად ეს იყო მისი შანსი. 3 თვის შემდეგ კოსმოსში ისტორიაში პირველად იარსებებდა მეტ-ნაკლებად ღირსეული ტრანს-პლანეტარული ძრავა.

3 თვის წინ ბილის წარმოდგენაც კი არ ქონდა როგორ ჩაიგდებდა ხელში კოსმოსურ წყალბადის ძრავას. მას შემდეგ ბილმა 2 მცირე ზომის აპარა დაამზადა და გაუშვა, რამდენიმე კვირა ეძება ინტერნეტით რუსეთში კერძო გამომძიებელი, მოახერხა მიწის და შემორჩენილი ნივთების გაყიდვა… ბილეთი თვითმფრინავზე მოსკოვისკენ… ჯიპიეს ნავიგატორი გაყინულ თითებში და მოყინული ცხვირი…

ტეგების ღრუბელი